زرافه زرد مثل هميشه در جنگل شروع به قدم زدن كرد . تنهاي تنها بدون هيچ دوستي ! راستي چرا زرافه هميشه تنها بود؟ چرا به جز آسمان و سر شاخه درختان و ابرها چيز ديگري را نمي ديد ؟ خورشيد به شدت به چشمان زرافه زرد مي تابيد و زرافه زرد چشمهايش را پايين انداخت تا نور خورشيد كمتر آزارش دهد. زرافه زرد به پايين نگاه كرد . پايين پايين پايين تر تا اين كه بالاخره رسيد به زمين خداي من... اين اولين بار بود كه زرافه زرد اين همه حيوان را مي ديد خرگوش ، پلنگ ، گورخر ، خرس ، سنجاب ، روباه ..... ديگر زرافه زرد فهميده بود كه اگر فقط به بالا نگاه نكند و به پايين تر هم نگاه كنه ديگر تنها نيست ! حالا زرافه زرد دوستان زيادي دارد و ديگر تنها نيست